Je bibliotheek als verzekeringsbijlage: wat je bezit, wat het waard is, en het papier achter allebei. Voor het Dealerplan.
Wat het is
Een verzekeraar die een schade afhandelt, stelt drie dingen vast: dat het exemplaar van jou was, dat het de waarde had die je claimt, en dat het in de conditie was die je beschrijft. Shelvd houdt die drie al bij. Een rapport zet ze in één document, telt op, en zegt in gewone woorden waar de waarden vandaan komen.
Jij kiest wat erin gaat, op welke basis de waarden staan, en hoeveel detail elk exemplaar krijgt. Je krijgt een PDF en een werkblad met dezelfde regels en hetzelfde totaal.
De waardebasis
Het eerste wat een verzekeraar leest, is niet je totaal. Het zijn de woorden erboven.
- Marktwaarde. Wat het exemplaar zou opbrengen: de hamerprijs, de prijs die een koper aan een verkoper betaalt.
- Vervangingswaarde. Wat het kost om een vergelijkbaar exemplaar bij een antiquaar terug te kopen, en dat ligt hoger: zoekwerk, marge en winkelprijs zitten erin. Shelvd telt de opslag op die jij opgeeft, en noemt dat percentage in de verklaring.
- Overeengekomen waarde. Het bedrag dat jij en de verzekeraar afspreken, de gebruikelijke regeling voor unieke en onvervangbare stukken.
Wat je kiest, staat op het titelblad en in de verklaring. Een rapport dat zijn basis niet noemt, is onbruikbaar.
Wat er per exemplaar in staat
Identificatie (auteur, titel, plaats, uitgever, jaar, editie), de fysieke beschrijving (formaat, band, collatie, illustraties), de conditie met notities, de herkomst in het kort, waar het exemplaar bewaard wordt, tot drie foto's, de waarde met bron en datum, en de documenten die het bewijzen.
De waarde is degene die Shelvd zelf de huidige noemt: de bovenste regel in de waarderingshistoriek. Daarom is het totaal van een rapport gelijk aan het totaal op je statistiekenpagina. Is die waarde een aankoopprijs, dan zegt de verklaring dat, want een prijs uit 2009 is geen marktwaarde van vandaag.
Voor je het uitgeeft
Kijk eerst de selectie na. Shelvd telt wat er dun is: exemplaren zonder waarde, waarden ouder dan drie jaar, exemplaren zonder foto, exemplaren zonder bewijsstuk. Daar staat niets van in het rapport zelf. Het is voor jou, en het moment om er iets aan te doen is nu, niet nadat het water binnen is gekomen.
Een rapport verandert niet
Eenmaal uitgegeven houdt een rapport zijn eigen kopie van elke regel. Hernoem morgen een boek, verkoop het volgend jaar, verwijder het: het rapport zegt nog altijd wat het zei op de dag dat je het uitgaf, en precies daarom telt het als bewijs. Maak er elk jaar een en je hebt een reeks die een groeiende verzameling laat zien. Dat is het verhaal dat een verzekeraar wil.
Het werkblad
Verzekeraars vragen even vaak om een tabel als om een document. Het werkblad heeft één regel per exemplaar, met catalogusnummer, auteur, titel, jaar, editie, conditie, waarde, valuta, bron, datum en het aantal bewijsstukken, plus hetzelfde totaal. Het plakt zo in hun systeem.
Wat er niet in komt
Interne notities, je marges, en alles wat je privé hebt gehouden. Rapporten zijn privébestanden: alleen jij opent ze, ze hebben geen publiek adres, en support kan ze niet lezen terwijl het je helpt.